آب و آبي
با تو مي جوشد
آسمان
يا هر چه درياي است
سبز و سوري
با تو مي رويد-
- زمين
يا هر چه زيبايي است
ارغنون و عشق
با تو مي ماند-
- لحن دل
يا آنجه ليلايي است
مهر و مينو
با تو مي تابد
آنچه روشن
آنچه رويايي است
ماه و مه پيچيده در هم
فرصتي مانده است-
- پشت راز سبز جنگل
فرصتي بي و هم
پاي رفتن هست و شوق نورسي-
- بامن -
- سمت و سويي تا سحرزايي است
چشم مي چرخد تو را و باغ مي چرخد
من مي گويم
خيل شب بوهاي شادابي که مي چرخند و مي جوشند و مي رويند-
- مي گويند:
«در چه چشمي»
«با چه آييني»
«چنين آيينه آرايي است »
من نمي دانم تو را آن سان که بايد گفت
من نمي گويم چنين
يا آنچنان
يا چون چرايي چند
از تو گفتن -
- پاي دل در گِل
بالهاي شعر من در بند
من نمي گويم
خيل بارانهاي بار آور که مي بارند و مي پويند و مي جويند-
- مي گويند:
«تا نفس باقي است»
«فرصت چشمت تماشايي است»
+ نوشته شده در جمعه هفدهم خرداد 1387ساعت 23:43 توسط شايان
|
محمدرضا عبدالملكیان در چهارده خرداد سال 1336در نهاوند چشم به جهان گشود. او از شاعران نوجوی معاصر و فارغ التحصیل مقطع دكترا از دانشگاه كشاورزی تهران می باشد.
كودكي و تحصيلات خود را در نهاوند گذراند و در سال 1350 ديپلم طبيعي گرفت و در سال 1354 هم مدرك مهندسي از دانشكده كشاورزي همدان او در ارديبهشت 1357 به عنوان محقق در موسسه مطالعات و تحقيقات اجتماعي دانشگاه تهران مشغول به كار شد. سپس در سال 1363 به عنوان كارشناس به سازمان آموزش كشاورزي وزارت كشاورزي منتقل شد و براي مدتي هم رئيس اداره تدوين كتب درسي آن سازمان بود. عبدالملكيان از سال 1370 تا كنون مدير كل دفتر آموزشهاي رسمي وزارت كشاورزي است.
اولين شعر او به هنگام تحصيل در كلاس دهم (17 سالگي) در مجله اميد ايران و اولين مجموعه شعرش, در سال 1354 انتشار يافت.
عبدالملكيان عضو هيئت مديره انجمن شاعران ايران و همچنين عضو شوراي عالي خانه هنرمندان است.
محمدرضا عبدالملکیان از شاعران نوگو و نوجوی عصر انقلاب است که از ابتدای کار ِ شاعری ، به شیوه های شعری نو روآورد. او در انواع قالب های شعر فارسی طبع آزمایی کرده است، اما اشعار مطرح او را عمدتا قالب های نونیمائی و اشعار منثور (سپید) او تشکیل می دهد. عبدالملکیان ، در ابتدا به قالب چهارپاره های پیوسته روی آورد و در این عرصه ، اشعار قابل توجهی سرود. او در زمینه سرایش رباعی و دوبیتی های با گویش نهاوندی نیز ابتکاراتی در ترکیب عرضه می کند. اشعار نوی ِ او به سبک نیمایی و منثور، حکایت از شاعری دارد که به دنبال زبانی مستقل و خاص است.
اغلب سروده های او ، رنگی عاشقانه با درون مایه ی اجتماعی دارد که با لحنی صمیمی و زبانی ساده و خوش آهنگ و به دور از ابهام ، بیان گردیده است. انسان و احوالات درونی او و عشق به تعالی، مضامین اصلی دورن مایه ی شعری او را تشکیل می دهند که از مشخصه های شعری او نیز هستند. در اشعار او گرایش به یافتن زبانی خاص کاملا هویداست و در موفق ترین اشعار او جلوه ای محسوس دارد. اشعار او غالبا روایی است ، تا تصویری که دارای ترکیبات و تعبیرات بدیع و ابتکاری باشد . در شعر او گرایش به ساده زیستن و عشقی پاک بازتاب دارد.
در مجموع ، محمدرضا عبدالملکیان از شاعران با استعدادی است که با اشعاری عاشقانه و انسانی، با لحنی صمیمی و عاطفی و زبانی ساده و خوش آهنگ و درد آشنا، یکی از مطرح ترین شاعران عصر انقلاب به شمار می آید.
از او مجموعه های مه در مه (مجموعه شعر)، ریشه در ابر (مجموعه شعر)، مهربانی، رد پای روشن باران، آوازهای آبادی (مجموعه اشعار) و رباعی امروز (مجموعه رباعی از شاعران معاصر) انتشار یافته است.
محمدرضا عبدالمکیان مجموعه اشعار
مه در مه 1354 انتشارات گام
ريشه در ابر 1363 انتشارات برگ
رباعي امروز 1363 انتشارات برگ
ردپاي روشن باران 1374 انتشارات دارينوش
آوازهاي اهل آبادي 1374 انتشارات زلال
گزيده ادبيات معاصر 1378 انتشارات نيستان
ساده با تو حرف ميزنم 1382 انتشارات دارينوش
نوار كاست مهرباني با صداي خسرو شكيبايي انتشارات دارينوش
+ نوشته شده در سه شنبه چهاردهم خرداد 1387ساعت 19:47 توسط شايان
|
